NIDF met Logo
NIDF
Reproductie

Bert Verhoeff reproduceert

De tragiek van een ouder wordende fotograaf is dat z'n verleden vaak onzichtbaar is. Althans, digitaal onzichtbaar en dat is toch het enige dat nu nog telt. Die tienduizenden negatieven beneden in mijn box, daar moet toch een aantal prachtbeelden bij zitten. En die liggen nu een beetje zielig in het donker te verkommeren.

Nederland, Amsterdam, van Baerlestraat 11-10-1982. Rellen bij de ontruiming Lucky Luyk. foto Bert Verhoeff

Archief

Al de foto’s zijn keurig op onderwerp gerubriceerd. Vanaf midden jaren tachtig heb ik er zelfs een excelprogramma op losgelaten waardoor je alleen nog maar het onderwerp hoeft in te tikken om via het bijbehorende nummer het juiste negatief te vinden. En één negatief inscannen is snel gebeurd. Maar om een enigszins representatief beeld van m'n archief te krijgen gaat het toch al gauw om enkele duizenden negatieven. En zoveel materiaal inscannen is natuurlijk gekkenwerk.

Nederland, Amsterdam, 18-7-1988, De krakers van de Conradstraat bij hun in brand gestoken pand wachten op het dak tot de ME gaat ontruimen. Foto Bert Verhoeff

Sinds een paar jaar ga ik daarom zo nu en dan een dagje naar het NIDF. Zo'n achthonderd negatieven fotograferen - want het is fotograferen - lukt makkelijk. Dat is het werk ook niet. Het echte tijdrovende werk is natuurlijk eerst van te voren een selectie maken van de foto’s waar het om gaat en die daarna op basis van het negatief te bewerken en van de juiste bestandsinfo te voorzien.

Maar het scheelt een heleboel tijd, je bange vermoedens dat er een heleboel middelmatig werk bij zit worden helaas bevestigd maar je ontdekt toch ook wel wat onverwachte pareltjes. En je ontdekt verbanden die je toen niet zag. Zo was ik eind jaren zeventig, begin jaren tachtig een echte freelancer die er bij elke nieuwsgebeurtenis onvervaard op uit trok. Grote kraakrellen in die tijd volgde ik op de voet. Net zoals ander nieuws uit die tijd.


De kruisraketten.
Dodewaard.
Jeugdwerkeloosheid.
Ambtenarenacties.

Ik was dus geen echte kraakfotograaf maar ontdekte bij het bekijken van m'n negatieven wel dat ik zo ongeveer alle grote gebeurtenissen van de kraakbeweging had gevolgd. En vanzelf ontstond er een serie met krachtige zwart-wit beelden die een mooi overzicht geven van die voor Amsterdam heftige tijd. Een veel heftiger tijd dan nu waarbij je soms kon spreken van een heuse stadsoorlog. Ik zag er een boek in. Dat boek is Kraakrepubliek geworden, maar het is vooral een goed boek geworden omdat 'Kraakrepubliek' niet alleen die stadsoorlog laat zien maar ook de verrassende en veelal positieve erfenis van de kraakbeweging in interviews met getuigen uit die tijd - geportretteerd door Rogier Fokke - en beschouwingen door Sietse van der Hoek, de oude verslaggever rond de kraakrellen van de Volkskrant.

Alle foto's in het boek zijn bij het NIDF gedigitaliseerd. En een aantal is op groot formaat afgedrukt.

Nederland, Amsterdam Sloterdijk , Westelijk havengebied, februari 1993 De laatste kraker springt van het dak van het gekraakte ADM-terrein als de politie boven arriveert. Foto Bert Verhoeff

Het Boek “Kraakrepubliek” is op 2 juni 2016 bij Uitgeverij Lecturis verschenen.